Pieśni VI–X: Feakowie, Alkinoos i pierwsze opowieści Odyseusza

Na Scherii Atena ukazuje się we śnie królewnie Nausice i każe jej wyprać szaty, bo zbliża się jej ślub. Nausica za zgodą ojca przygotowuje wóz, jedzie z dziewczętami nad rzekę, gdzie piorą odzienie i bawią się piłką. Hałas budzi Odyseusza, który wychodzi z lasu nagi i oblepiony mułem. Nausica nie ucieka, bo Atena dodaje jej odwagi. Odyseusz prosi ją o pomoc, przedstawia się z pokorą i porównuje do rośliny palmowej, którą widział w Delos. Nausica daje mu jedzenie, każe dziewczętom przywieźć go do miasta i radzi, by szedł osobno do pałacu ojca, prosząc najpierw o pomoc królową Arete. Odyseusz dociera do gaju Ateny przy wejściu do miasta i modli się o przyjęcie przez Feaków.

W pałacu Feaków Atena otacza Odyseusza mgłą, by nikt nie przeszkodził mu w drodze. Bohater staje przed Alkinoosem i Arete, prosi o powrót do domu i opowiada, jak został wyrzucony na brzeg przez morze. Alkinoos przyjmuje go bardzo życzliwie i obiecuje przewieźć go do Itaki. Noc upływa na uczcie, a następnego dnia Feakowie organizują zabawy. Podczas igrzysk Odyseusz najpierw odmawia udziału, potem jednak złości się na obelgi Euryjala, odpowiada mu i rzuca dyskiem dalej niż inni. Alkinoos zyskuje do gościa jeszcze większy szacunek. Wieczorem pieśniarz Demodok śpiewa o sporze Odyseusza z Achillesem, a bohater płacze, ukrywając twarz płaszczem. Alkinoos zauważa jego smutek i prosi, by gość ujawnił swoje imię oraz kraj.

Odyseusz zaczyna opowieść o sobie. Mówi, że jest Odys, syn Laertesa, słynny z przebiegłości i związek jego ojczyzną jest Itaka. Najpierw wspomina wyprawę spod Troi do Kikonów, gdzie Grecy splądrowali Ismar, lecz z powodu opóźnienia zostali zaatakowani i ponieśli straty. Potem trafili do kraju Lotofagów, gdzie niektórzy towarzysze zapomnieli o powrocie po zjedzeniu lotosu. Odyseusz siłą zmusza ich do powrotu na okręt. Następnie dociera do ziemi Kyklopów, dzikiego ludu bez praw i wieców. Z odwagą i ciekawością wchodzi z dwunastoma towarzyszami do pieczary Polyfema, syna Posejdona, gdzie znajdują sery i stada. Polyfem wraca, zamyka wejście wielkim głazem i pożera kilku ludzi. Odyseusz podaje mu mocne wino od Marona, a gdy kyklop zasypia, on i towarzysze oślepiają go rozpalonym palem. Aby uciec, przywiązują się pod brzuchami owiec. Odyseusz daje się ponieść pychy i woła swoje imię, przez co Polyfem modli się do Posejdona o zemstę. Dalej Odyseusz opowiada o Eolu, który podarował mu mieszek z wiatrami, ale towarzysze z ciekawości otworzyli go i flota została odrzucona od domu. Po spotkaniu z Lajstrygonami Odyseusz traci prawie wszystkie okręty i ludzi. Na wyspie Ajai trafia do Kirki, która przemienia jego drużynę w świnie. Hermes daje mu ziele moly, dzięki czemu nie ulega czarom. Kirkę zmusza do odczarowania ludzi i zostaje u niej rok. Potem otrzymuje od niej radę, że musi zejść do Hadesu, by zasięgnąć rady Tejrezjasza. Wraz z towarzyszami i ofiarami rusza w stronę krainy zmarłych.