Miłość, spór i rozpad

W drugiej części listów uczucie Wertera do Loty staje się coraz silniejsze, a jednocześnie coraz bardziej bolesne. Bohater nie umie już traktować jej tylko jako przyjaciółki. Każde spotkanie z Lotą, jej spojrzenie, głos, a nawet drobne gesty wywołują w nim rozdarcie. Pisze, że nie potrafi panować nad sobą i że wszystko skupia się wokół niej. Zachwyca się jej muzyką, niewinnością i łagodnością, ale jednocześnie cierpi, wiedząc, że należy do Alberta.

W tym czasie Werter coraz wyraźniej oddala się od normalnego życia. Nie jest w stanie zająć się pracą, traci chęć do rysowania, czuje się obcy w towarzystwie. Często rozmawia z Albertem, a rozmowy te prowadzą do sporów. Najważniejszy z nich dotyczy samobójstwa i namiętności. Albert uważa samobójstwo za oznakę słabości i czyn moralnie niedopuszczalny. Werter broni się, twierdząc, że człowiek pchnięty przez cierpienie może dojść do granic wytrzymałości, a o jego czynie nie wolno sądzić bez zrozumienia całej sytuacji. Spór nie prowadzi do porozumienia.

Jednym z ważnych epizodów jest też opowieść o młodym parobku, który kochał wdowę i został przez tę miłość doprowadzony do zbrodni. Werter widzi w tej historii obraz własnego położenia. Rozumie uczucie chłopaka, współczuje mu i próbuje go bronić, kiedy zostaje oskarżony o zabójstwo. Komisarz i Albert odmawiają jednak pomocy, a Werter przeżywa ich postawę jako niezrozumienie i chłód. To wydarzenie jeszcze bardziej go przygnębia.

W miarę upływu czasu Werter coraz częściej czuje pustkę, zmęczenie i bezsens istnienia. Pojawiają się myśli o śmierci. Jednocześnie nadal bywa u Loty, choć wie, że takie spotkania niszczą jego spokój. Widzimy też, że Lota rozumie jego cierpienie, ale nie może ani nie chce przekroczyć granicy wyznaczonej przez własne małżeństwo. Czasem próbuje odsuwać Wertera, czasem okazuje mu czułość, przez co jego uczucie staje się jeszcze bardziej rozpalone.

W tej części powieści ważny jest także konflikt Wertera ze światem urzędniczym i towarzyskim. Praca u konsula męczy go, ponieważ nie znosi drobiazgowości, przepisów i ograniczeń. Z kolei spotkanie u hrabiego kończy się dla niego upokorzeniem, gdy wyproszono go z salonu z powodu różnicy stanów. To wydarzenie całkowicie zrywa jego więź z karierą urzędową. Prosi o zwolnienie ze służby i postanawia wyjechać. Jednak nawet wyjazdy nie dają mu ulgi, bo myślami wciąż wraca do Loty.

Wszystkie te wydarzenia prowadzą do rozpadu wewnętrznego Wertera. Miłość, zazdrość, samotność, odrzucenie przez środowisko i poczucie bezsilności nakładają się na siebie. Bohater nie potrafi już znaleźć miejsca w świecie. Jego listy stają się coraz bardziej rozpaczliwe, a w pewnym momencie pojawia się już wyraźna zapowiedź tragedii.