Część I – los Henryka i jego rodziny

„Nie-Boska komedia” rozpoczyna się refleksyjnym wstępem o poezji i o losie poety, a potem przechodzi do historii hrabiego Henryka. Henryk żyje najpierw w świecie marzeń i wyobraźni. Żeni się z Marią, bo uważa ją za wcielenie swoich idealnych pragnień, ale po ślubie szybko odkrywa, że życie domowe nie daje mu spełnienia. Maria kocha go szczerze i stara się stworzyć rodzinę, lecz Henryk coraz bardziej oddala się od niej psychicznie. Nocami nawiedzają go złudzenia: widzi Dziewicę, czyli uosobienie poetyckiego marzenia, i zaczyna odczuwać rozdarcie między obowiązkiem rodzinnym a tęsknotą za własną wizją piękna.

W domu rodzi się dziecko, któremu nadano imię Jerzy Stanisław, zwany Orciem. Henryk jest jednak coraz bardziej obojętny wobec żony i coraz mocniej ulega wewnętrznemu niepokojowi. Maria cierpi z powodu jego chłodu i prosi o miłość, ale Henryk nie potrafi związać się z rodziną całym sercem. W czasie chrztu dziecka Maria wpada w rozpaczy i mdleje. Jej słowa o poezji i przekleństwo wypowiedziane pod adresem syna wskazują, że pragnie, by Orcio odziedziczył coś po ojcu, bo tylko wtedy Henryk mógłby go pokochać.

Henryk postanawia porzucić dom. Podąża za Dziewicą, która obiecuje mu nieziemskie spełnienie. Zostawia Marię samą, a ona upada z dzieckiem na ręku. Wkrótce potem Maria zostaje umieszczona w domu wariatów. Henryk, ogarnięty wyrzutami sumienia, odwiedza ją tam. Maria, już ciężko chora psychicznie, mówi, że stała się poetą, i wyznaje miłość do męża. Opowiada też o synu i o tym, że błogosławiła mu „natchnienie”. Wzruszony, a zarazem przerażony Henryk widzi, że jego żona umiera. Lekarz stwierdza jej śmierć. W ten sposób pierwsza część utworu kończy się rozbiciem rodziny Henryka i jego winą wobec Marii oraz syna.