Akt V – Tragiczny finał i pojednanie rodów

W pierwszej scenie w Mantui Romeo śni o Julii i ma przeczucie radosnej wieści. Baltazar przybywa z informacją, że Julia nie żyje i spoczywa w grobowcu Kapuletów. Romeo postanawia natychmiast wrócić do Werony. Nie otrzymawszy listu od Laurentego, kupuje u ubogiego aptekarza truciznę. W drugiej scenie ojciec Laurenty dowiaduje się od brata Jana, że nie udało się doręczyć listu do Mantui, ponieważ posłaniec został zatrzymany z obawy przed zarazą. Laurenty rozumie, że plan może się nie udać i biegnie do grobowca.

W trzeciej scenie na cmentarzu Parys przychodzi z kwiatami opłakiwać Julię. Gdy pojawia się Romeo z Baltazarem, dochodzi do starcia. Romeo próbuje odwieść Parysa od walki, lecz ten go aresztuje jako złoczyńcę. Walczą; Parys ginie i prosi, by został złożony przy Julii. Romeo wchodzi do grobowca, widzi ciało Julii, wierzy, że naprawdę umarła, i wypija truciznę, mówiąc: „Do ciebie, Julio!”. W tym samym czasie przybiega ojciec Laurenty. Budzi się Julia, a Laurenty prosi ją, by wyszła z grobowca, bo nadchodzi warta. Widząc martwego Romea i Parysa, a potem czarę z trucizną, Julia rozumie, co się stało. Nie zgadza się uciec, chwyta sztylet Romea i przebija się nim. Umiera obok ukochanego.

Nadchodzą warty, książę, Kapuletowie i Monteki. Ojciec Laurenty wyjaśnia cały bieg wydarzeń: tajne małżeństwo, napój usypiający, list do Romea i przypadkowe opóźnienie jego doręczenia. Baltazar i paź Parysa potwierdzają kolejne fakty. Książę stwierdza, że nienawiść obu rodów doprowadziła do śmierci ich dzieci i że on sam także ponosi winę za pobłażanie sporom. Na końcu Kapulet i Monteki podają sobie ręce i godzą się nad ciałami dzieci. Monteki obiecuje wystawić Julii posąg ze złota, a Kapulet mówi, że Romeo spocznie przy niej. Książę kończy słowami o smutniejszej historii niż los Romea i Julii.