Akt III – Próba sumienia i śmierć Poloniusza

Na początku aktu król i królowa rozmawiają z Rozenkranem i Gildensternem o zachowaniu Hamleta. Poloniusz oznajmia, że za chwilę aktorzy wystąpią przed królem. Król zgadza się obejrzeć przedstawienie. Następnie Poloniusz ujawnia, że sądzi, iż znalazł przyczynę obłędu Hamleta: pokazuje list miłosny do Ofelii i opowiada o jej odmowie przyjęcia jego zalotów. Proponuje, by podczas następnej rozmowy królowa spróbowała zwierzyć Hamleta ze smutku, a on sam będzie ukryty i podsłucha rozmowę.

W scenie drugiej Hamlet daje aktorom wskazówki, jak grać naturalnie i bez przesady. Podkreśla, że teatr ma „służyć niejako za zwierciadło naturze”. Gdy wszyscy wychodzą, zwierza się Horacemu, że podczas przedstawienia będzie obserwował twarz Klaudiusza. Potem rozpoczyna się pantomima i sztuka „Łapka na myszy”. W pantomimie widać scenę otrucia króla przez człowieka, który zdobywa potem względy królowej. W samym przedstawieniu aktor grający mordercę Lucjan wlewa truciznę do ucha śpiącego króla. Klaudiusz przerywa widowisko, a królowa i dwór wychodzą. Hamlet i Horacy uznają to za dowód winy władcy.

Po wyjściu dworu Hamlet spotyka Rozenkranca i Gildensterna, a później Poloniusza. Król wzywa go do matki. Hamlet, pozostawszy sam, monologuje o tym, że mógłby działać natychmiast, gdyby nie rozważał następstw śmierci i sądu pośmiertnego. W drugiej scenie tego aktu dochodzi do rozmowy Hamleta z Gertrudą w jej komnacie. Poloniusz ukrywa się za obiciem. Hamlet ostro wyrzuca matce małżeństwo z Klaudiuszem i pokazuje jej dwa portrety: ojca i obecnego króla. Gdy zza obicia rozlega się okrzyk Poloniusza, Hamlet przebija go przez zasłonę, myśląc, że to szczur. Po zabiciu starca kontynuuje rozmowę z matką. W tym czasie ukazuje mu się duch ojca i przypomina o zemście oraz o konieczności oszczędzenia matki. Gertruda nie widzi zjawy i uznaje zachowanie syna za obłęd. Hamlet prosi ją, by nie zwierzała się królowi, że jego szaleństwo jest tylko pozorowane. Na końcu wyciąga ciało Poloniusza i odchodzi.

W trzeciej scenie król dowiaduje się o zabójstwie Poloniusza i postanawia jak najszybciej wysłać Hamleta do Anglii. Hamlet zostaje przyprowadzony i mówi o ciele Poloniusza w szyderczy sposób: „Na kolacji”. Odmawia ujawnienia miejsca ukrycia zwłok. Król rozkazuje Rozenkrancowi i Gildensternowi dopilnować wyjazdu księcia. Sam w monologu próbuje się modlić, ale nie potrafi, bo zatrzymują go zbrodnia, władza i żona. Hamlet, widząc go na modlitwie, nie zabija go, bo uznaje, że byłaby to zemsta niedoskonała: Klaudiusz trafiłby do nieba. Chce poczekać na dogodniejszą chwilę. W czwartej scenie Gertruda i Poloniusz przed ukryciem się radzą Hamleta zgromić. Kiedy ten przychodzi, rozmowa przeradza się w gwałtowny wyrzut. Hamlet zabija Poloniusza ukrytego za obiciem, potem znów ostro strofuje matkę. Ukazuje się duch ojca, lecz Gertruda go nie widzi. Hamlet nakazuje matce żałować grzechu i nie wracać do sypialni Klaudiusza. Pod koniec oznajmia, że pojedzie do Anglii, choć wie, że Rozenkranc i Gildenstern mają go zdradzić.