Akt III – Ismena, Hajmon i Tyrezjasz

Kreon każe przyprowadzić Ismenę. Siostra chce wziąć na siebie część winy i umrzeć razem z Antygoną, lecz Antygona odmawia. Mówi, że Ismena nie brała udziału w czynie, a same słowa nie są tym samym co działanie. Kreon nie przyjmuje jej gotowości do współwiny. Obie siostry zostają oddzielone od siebie, a Antygona ma zostać ukarana. Chór komentuje dalsze nieszczęścia rodu Labdakidów, przypominając, że po dawnych klęskach spadają nowe.

Następnie pojawia się Hajmon, syn Kreona i narzeczony Antygony. Na początku mówi z pozorną uległością, zapewniając ojca o posłuszeństwie. Stopniowo jednak zaczyna przedstawiać inną opinię. Twierdzi, że w mieście słychać współczucie dla Antygony, bo wszyscy uważają, że postąpiła zgodnie z obowiązkiem wobec brata. Hajmon prosi ojca, by nie uważał tylko własnego zdania za słuszne, lecz słuchał także ludu. Przywołuje przykład drzewa, które ugina się pod wodą, oraz żeglarza, który musi ustąpić wobec wiatru. Kreon odrzuca jego argumenty. Spór ojca z synem kończy się gwałtownie. Hajmon wychodzi, zapowiadając, że Antygona nie umrze przy nim bezkarnie. Kreon postanawia zamknąć dziewczynę żywą w skalnym grobie.

Po odejściu Hajmona wchodzi Tyrezjasz, ślepy wróżbita, prowadzony przez chłopca. Opowiada o złych znakach podczas składania ofiar: ogień nie chciał płonąć, ofiarne szczątki psuły się, a ptaki i psy żywiły się ciałem Polinika. Ostrzega Kreona, że bogowie nie przyjmują już modlitw Teb z powodu jego postępowania. Radzi, by król ustąpił i pochował zmarłego. Kreon podejrzewa wróżbitę o przekupstwo i odmawia posłuchu. Tyrezjasz przepowiada jednak, że za karę Kreon utraci własne dziecko i zapłaci za znieważenie zmarłego. Ta przepowiednia przerywa jego upór. Chór radzi władcy, by ustąpił i naprawił błąd.

W tej części dramat nabiera szczególnie tragicznego tempa. Kreon traci szansę na rozsądne rozwiązanie sporu, bo odrzuca słowa zarówno syna, jak i proroka. Jego upór staje się przyczyną dalszej katastrofy.